5.1.2 ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ-Για την κατανόηση της αναλύσεως του μύθου


5.1.2 ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Για την κατανόηση της αναλύσεως του μύθου


Σε πολλά σημεία ο μύθος είναι παραποιημένος ή παρεξηγημένος και σε ότι αφορά στον Μίνωα, ο Πλάτων το ξεκαθαρίζει σημαντικά, στον διάλογο του  ˝Μίνως˝, του Σωκράτη με φίλο του.

Πολλές από τις τροποποιήσεις, θα μπορούσαν να οφείλονται στους παραμυθάδες, οι οποίοι προέβαλαν δικές τους φαντασιώσεις, προς έξαψη-κατά τη γνώμη τους-της φαντασίας των ακροατών.

Είναι γνωστό ότι οι μύθοι εστόχευαν το ανώτερο συναισθηματικό κέντρο, ενώ τα σύμβολα το ανώτερο νοητικό.

Έτσι εκείνα τα στοιχεία που μάλλον δυσχερώς θα τροποποιούσαν οι παραμυθάδες, ήσαν οι συμβολισμοί, τα σχήματα και οι χοροί. Γι’ αυτό και θα μείνω ιδιαίτερα σ’αυτά.

Είναι γνωστό ότι στον αρχαίο ευρωπαϊκό χώρο, ο φιλόσοφος που περισσότερο από κάθε άλλον ασχολήθηκε με τους αριθμούς, ήταν ο Πυθαγόρας.

Οξύς νους, κοσμογυρισμένος (Αίγυπτος, Ινδοστάν, Περσία, Κρήτη, Παλαιστίνη), καταστάλαξε στον Κρότωνα, όπου ίδρυσε μια κοινότητα σπουδαστών, η οποία έγινε κέντρο μορφωμένων της Ευρώπης.

Δυστυχώς οι πληροφορίες γύρω απ’ τη σχολή και τη διδασκαλία του είναι έμμεσες. Είναι βέβαιο πάντως, ότι οι κανόνες λειτουργίας της σχολής ήταν πολύ αυστηροί και η διδασκαλία του ήταν του τύπου της μύησης. Αυτή χωρίζονταν σε δύο μέρη.

α) Την επιστήμη των αριθμών και β) Την θεωρία του μεγέθους.

Το πρώτο μέρος περιελάμβανε δύο κλάδους την αριθμητική και τη μουσική αρμονία. Το δεύτερο μέρος χωριζόταν στη μελέτη του μεγέθους σε κατάσταση ακινησίας, δηλαδή τη Γεωμετρία και τη μελέτη του μεγέθους σε κίνηση, δηλαδή την Αστρονομία.

Στη σχολή, αποκαλούσαν τις μορφές αριθμούς· το σημείο, μονάδα· τη γραμμή δυάδα· την επιφάνεια τριάδα και το στερεό τετράδα.

Η διαισθητική γνώση, σχετίζονταν με τον Μοναδικό τύπο.

Η φαντασία (μορφή ή ρούπα) σχετίζονταν με τον Τριαδικό τύπο.

Η αίσθηση των υλικών αντικειμένων, με τον Τετραδικό τύπο.

Οι αριθμοί είναι ένα κλειδί για τις αρχαίες όψεις της κοσμογονίας-θεωρούμενη με την πλατιά της έννοια, τόσο νοηματικά όσο και φυσικά-και για την εξέλιξη της ανθρωπότητας.

Όλα τα συστήματα θρησκευτικού μυστικισμού, βασίζονται σε αριθμούς.

Η ιερότητα των αριθμών αρχίζει με την Μεγάλη Πρώτη Αιτία, το Ένα και τελειώνει με το τίποτα ή Μηδέν, σύμβολο του απείρου και απεριόριστου σύμπαντος. Εδώ θα περιορισθώ μόνο σε αριθμούς οι οποίοι αναφέρονται στο μύθο τον σχετικό με τον Λαβύρινθο.

Οι αριθμοί αυτοί είναι:

  • Ο αριθμός (1), τον οποίον αποδίδει το ένα και μοναδικό κέντρο του Λαβυρίνθου ως σημείο και φυσικά ο ένας Μινώταυρος, ο οποίος βρίσκεται στο σημείο αυτό.
  • Ο αριθμός (2), τον οποίο υποδηλώνουν οι δύο ομάδες των νεαρών αγοριών-κοριτσιών προς θυσία στον Μινώταυρο, τα ζεύγη Θησέας-Αριάδνη και Θησέας-Μινώταυρος, καθώς επίσης και οι δύο κινήσεις προόδου στον Λαβύρινθο-δεξιόστροφη και αριστερόστροφη-, όπως θα δούμε παρακάτω.
  • Ο αριθμός (3), ο οποίος αντιπροσωπεύει τις τρείς περιφέρειες του μινωϊκού κράτους με τις τρείς ξακουστές πόλεις τους, αλλά και τα τρία αδέλφια που τις διακυβέρνησαν.
  • Ο αριθμός (7), που καθορίζει τον αριθμό των μελών των δύο ομάδων (αγοριών και κοριτσιών), αλλά και τον αριθμό των ομόκεντρων κύκλων οι οποίοι απαρτιώνουν τον μινωϊκό Λαβύρινθο.
  • Τέλος ο αριθμός (9), ο οποίος επαναλαμβάνεται τόσο συχνά στον μύθο ώστε απονέμεται ως επίθετο στον Μίνωα (εννέωρος). Αλλά και ως πολλαπλάσιος του τρία και ως υποπολλαπλάσιος του ενενήντα (οι ενενήντα πόλεις του μινωϊκού κράτους), κάνει αισθητή την παρουσία του.

Στο σημείο αυτό νομίζω ότι είναι αναγκαία μια διευκρίνιση.

Η αποσυμβολοποίηση, είναι έργο δύσκολο διότι καθώς τα σύμβολα  μετατρέπονται σε λέξεις της συνηθισμένης γλώσσας, γίνονται άκαμπτα και θαμπά, ώστε είναι εύκολο να παρεξηγηθούν και να κατανοηθούν σε στενά δογματικά πλαίσια ή ακόμη να οδηγήσουν και σε αντίληψη αντίθετου μηνύματος.

Έτσι είναι γνωστό το τι αυταπάτες δημιουργήθηκαν από τα σύμβολα της Θρησκείας, της Αλχημείας και της Μαγείας σε όσους τα δέχθηκαν  ˝κυριολεκτικά˝  και μονοσήμαντα.

Η σωστή όμως κατανόηση των συμβόλων όχι μόνο δεν οδηγεί σε διαφωνία, αλλά βαθαίνει τη γνώση και την ενώνει (βιωματικά) με το Είναι, προωθώντας σημαντικά, το Μεγάλο Έργο, της Επιγνώσεως του εαυτού.

Η καθαρή γνώση δεν μπορεί να μεταδοθεί, αλλά όταν εκφράζεται με σύμβολα, δίνει την ευκαιρία σ’ αυτούς που πραγματικά την επιθυμούν, να παλέψουν με το πέπλο που την σκεπάζει-το σύμβολο-και να την κατακτήσουν.

Πιστεύω ότι αυτό ακριβώς εννοούσε ο Χριστός όταν έλεγε ότι την Βασιλεία των Ουρανών την κατακτούν  ˝βιασταί˝.

Αλλά και η ίδια η γλώσσα, που-όπως και αλλού είπα-πέρα από την ετεροεπικοινωνία συμμετέχει καθοριστικά και στην ενδο-επικοινωνία της υπάρξεως, είναι συμβολική.

Τον συμβολισμό της όμως, δεν τον κατανοούν όλοι οι χρήστες της, παρά μόνο εκείνοι οι οποίοι βρίσκονται από ένα σημείο αναπτύξεως κι πέρα και μόνο όταν υπάρχουν οι αντίστοιχες προσπάθειες πομπού και δέκτου και καλή γενική κατάστασή τους.

Επειδή όμως η γενική κατάσταση συνήθως δεν είναι καλή και η πανανθρώπινη οκνηρία και μαλθακότητα απομακρύνουν πάντα από τις προσπάθειες και ιδιαίτερα απ’ τις υπερ-προσπάθειες οι οποίες απαιτούνται στην περίπτωση αυτή, το σύνηθες-δυστυχώς-είναι, πως όταν ο ακροατής ακούει πράγματα νέα, αντί να προσπαθήσει να τα κατανοήσει-γεγονός φυσικά που απαιτεί ενός βαθμού επίγνωση του εαυτού και συνεπώς μείωση του εγωϊσμού-, αρχίζει να τα αμφισβητεί ή και να τα αρνείται, υιοθετώντας απέναντί τους μια γνώμη που την νομίζει σωστή και η οποία κατά κανόνα, δεν έχει καμμία σχέση με αυτά που ακούει.

Για να κλείσω όμως τη διευκρινιστική παρένθεση, λέω το εξής: ˝Η δια λεκτικοποιήσεως των συμβόλων προσπάθεια μεταβιβάσεως των νοημάτων τους σε άνθρωπο που δεν ωρίμασε εντός του ή δυνατότητα κατανόησής τους-ωρίμανση η οποία συμβαίνει είτε από  ˝τυχαίες˝  διεργασίες της ζωής, είτε από συνειδητή εντατική εκπαίδευση-, είναι καταδικασμένη σε αποτυχία˝.

Ο άνθρωπος στη  ˝φυσική˝  του κατάσταση-δηλαδή όπως έρχεται στον κόσμο μέσα στον οποίο ζει-, είναι μία διττότητα που προσπαθεί να ισορροπεί μεταξύ των ˝αντίθετων ζευγών˝.

Τα πάντα, (αισθήματα και εντυπώσεις, συναισθήματα και σκέψεις), χωρίζονται σε θετικό και αρνητικό πόλο, σε χρήσιμο και βλαβερό, σε καλό και κακό (ολοφάνερο αποτέλεσμα του προπατορικού αμαρτήματος). Να λοιπόν γιατί συμβολίζεται με δυο παράλληλες γραμμές ή με τον αριθμό (2).

Η κατανόηση της διττότητας μας, αρχίζει με την διαπίστωση της μηχανικότητας και της διαφοράς, ανάμεσα σε ότι είναι μηχανικό ή συνειδητό στη συμπεριφορά μας. Τότε οι προηγούμενες δύο παράλληλες γραμμές συγκλίνουν και ο άνθρωπος του επιπέδου αυτού συμβολίζεται με μια γωνία.

Αν κατορθώσει ο άνθρωπος αντιλαμβανόμενος την μηχανικότητά του, να την απαρνηθεί, μεταμορφώνει τη διττότητά του σε τριαδικότητα. Έχει δηλαδή δημιουργήσει εντός του μια μόνιμη τρίτη Αρχή.

Συμβολίζεται τότε με τον αριθμό (3), και με το τρίγωνο, που κατά τη δική μου ερμηνεία, αρχικά είναι σκαληνό και κατά την πορεία της συνειδητοποιήσεως και κατόπιν της παγιώσεως της συμπεριφοράς του, γίνεται ισοσκελές και ισόπλευρο όταν ολοκληρωθεί η τελειοποίησή του.

Άλλοι, την παραπέρα εξέλιξη-μετά από το ένα και μοναδικό τρίγωνο-, τη συμβολίζουν με το τετράγωνο. Με την τετραπλότητα λοιπόν συμβολίζουν την μονιμότητα, την παγίωση της τριαδικότητας στον τρόπο ζωής.

Στο επόμενο στάδιο, η τετραπλότητα δίνει τη θέση της στην πενταπλότητα, η οποία συμβολίζεται με την πεντάλφα.

Αυτή λοιπόν-κοντά στα άλλα-, συμβολίζει και την επίτευξη του συντονισμού των πέντε κέντρων του ανθρώπου και την κατάκτηση της φυσικής του τελειότητας.

Υπάρχει όμως και παραπέρα τελειοποίηση, με την επίτευξη σύνδεσης των πέντε αυτών κέντρων, με τα τρία ανώτερα κέντρα του (κινητικό, συναισθηματικό, νοητικό). Η ένωση αυτή φέρνει τον άνθρωπο σε άμεση και μόνιμη σύνδεση με την αντικειμενική συνειδητότητα και την αντικειμενική γνώση. Τότε η ύπαρξη αυτή, συμβολίζεται με το εξάκτινο αστέρι (ενσωματώνει τη σφραγίδα του Σολομώντα).

Το σύμβολο αυτό, μπορεί να βιωθεί κατά τον ίδιο τρόπο κατά τον οποίο πρέπει να βιώνεται η ιδέα του  ˝γνώθι σαυτόν˝.

Εδώ όμως, θέλω να παρέμβω με δικά μου λόγια και να πω, ότι σ’ αυτό το επίπεδο, ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται την απλότητα της κορυφαίας τριαδικότητάς του-τα τρία ανώτατα πνευματικά του κέντρα-και το ότι αυτή είναι  ˝καθ’ ομοίωσιν˝ της  ˝απόλυτα απλής τριαδικότητας˝  του Θεού.

Έτσι, η προηγούμενη εξελιγμένη πολλαπλότητά του, ξαναγυρίζει στο να συμβολίζεται με το ισόπλευρο τρίγωνο.

Γι’ αυτό προσωπικά-τουλάχιστον σε ότι αφορά την εξέλιξη της ψυχής-, αποφεύγω τους συμβολισμούς με το τετράγωνο, την πεντάλφα και το εξάκτινο αστέρι και στη θέση τους βάζω τη γωνία, η οποία ολοκληρώνεται σε σκαληνό τρίγωνο, αυτό σε ισοσκελές και τέλος στο απλούστερο και τελειότερο σχήμα, το ισόπλευρο τρίγωνο, το οποίο όπως θα δούμε είναι και γενάρχης του κύκλου και της σφαίρας.

Θα τελειώσω εδώ, λέγοντας ότι το σύμβολο το οποίο εμπεριέχει όλα τα προηγούμενα, και τα υπερβαίνει έχοντας αυτάρκεια, είναι ο κύκλος, η περιφέρεια του οποίου χωρίζεται σε εννέα ίσα μέρη και τα οποία ενώνονται κατά ειδικό τρόπο, ο οποίος ακολουθεί το νόμο των οκταβών.

Θα αναρωτιέστε ίσως, γιατί έφθασα στον αριθμό (9) και δεν μίλησα ακόμη για τη Μονάδα. Είναι απλό· διότι η Μονάδα είναι η Αρχή αλλά είναι και το Τέλος. Όλοι οι αριθμοί γεννώνται αλλά και αναγεννώνται από τη Μονάδα.

Η περιοδικότητά τους φαίνεται απ’ το ότι συμπεριλαμβάνονται μεταξύ της Μονάδος και του Μηδενός. (Στο δεκαδικό σύστημα).

Μετά δηλαδή από το εννέα (9) ο οποίος είναι ο τελευταίος των μονοψηφίων, επαναλαμβάνεται η Μονάδα, ακολουθούμενη από το Μηδέν (δηλαδή το 10), το οποίο δηλώνει πάντα την ολοκλήρωση της περιόδου.

˝Μονάδα λοιπόν η Άπειρη Απλότητα,

Η Αρχή και το Τέλος!

Ένα Τέλος όμως, το οποίο

Αναγεννά μια Αρχή! ˝

Για να δείτε το επόμενο κεφάλαιο της σελίδας μας κάντε  «κλίκ»  στον παρακάτω σύνδεσμο  «5.1.3 Η ανάλυση του μύθου»  ή επιλέξτε την κατηγορία από το αρχικό μενού.

5.1.3 Η ανάλυση του μύθου

Άδεια Creative Commons

Τα κείμενα της ιστοσελίδας βασίζονται στο βιβλίο: «Η οδός επανόδου στον Έρωτα, στην Αλήθεια, στη Ζωή, στην Αγάπη» του Ψυχιάτρου-Ψυχοθεραπευτού Στρατή Γ. Οικονόμου, το οποίο είναι κατοχυρωμένο με ISBN 960 220 058 8. Οποιαδήποτε εμπορική χρήση,αντιγραφή ή τροποποίηση διώκεται από το νόμο.
Το βιβλίο «Η οδός επανόδου στον Έρωτα, στην Αλήθεια, στη Ζωή, στην Αγάπη» του  Στρατή Γ. Οικονόμου διέπεται από την άδεια Creative Commons Αναφορά προέλευσης-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Μη εισαγόμενο .

Δικαιώματα πέρα από τα πλαίσια αυτής της άδειας ενδεχομένως να είναι διαθέσιμα στο gnothisafton.wordpress.com.

Copyright © 2010
Με την επιφύλαξη κάθε δικαιώματος.

Protected by Copyscape Online Infringement Detector

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s