ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ- 2. Με συγγενικά πρόσωπα (σχέση Μαθητού-Δασκάλου)


ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ

2. Με συγγενικά πρόσωπα (σχέση Μαθητού-Δασκάλου)

 Αφού λοιπόν είπαμε αρκετά για τη σχέση με τον εαυτό, μπορούμε να συμπεράνουμε τον πρωταρχικό ρόλο που παίζει η αυτογνωσία και στη σχέση με τους άλλους, αλλά και την μέγιστη σημασία που έχει η  ˝γλώσσα˝  (λεξικοινωνία), τόσο για το  ˝γνώθι σαυτόν˝, αφού προσδιορίζει τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας (ως εσωτερική υπόστασή μας), αλλά και ως λόγιαομιλία, τα οποία έχουν ισχύ πράξεως, καθώς παίζουν καθοριστικό ρόλο στις σχέσεις μας με τους άλλους, επειδή έτσι εκφράζονται οι σκέψεις και τα συναισθήματά μας. Αυτό επισημαίνεται ωραία με τα λαϊκά γνωμικά : ˝Οι πέτρες που πετάς και τα λόγια που λες, δεν γυρίζουν πίσω˝. ˝Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει˝.  ˝Λόγια γλυκά σαν μέλι, βάλσαμο η φωνή του˝.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν το νέο μας κεφάλαιο με δύο βασικές αρχές.

  1. Ο άνθρωπος είναι όν μιμητικό και η μίμηση επιτυγχάνεται κυρίως με την οπτική και ακουστική αντίληψη.
  2. Αρχέγονο πρότυπο μίμησης για τον κάθε άνθρωπο, αποτελούν οι γονείς του.

Παραδείγματα που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ως επιβεβαίωση, για την μεν πρώτη αρχή, είναι η χρησιμοποίηση στα σχολεία των λεγόμενων εποπτικών μέσων, η συμμετοχή στο πείραμα, κάνε ότι κάνω κ.λ.π , για τη δεύτερη δε αρχή, η συνεχής θα λέγαμε από τα μικρά παιδιά μίμηση της συμπεριφοράς των γονέων τους, αντιληπτή από τον καθένα που θα βρεθεί ανάμεσά τους, έτσι που ο λαός να λέει: ˝το μήλο θα πέσει κάτω από τη μηλιά˝  κι εμείς να υπογραμμίζουμε ότι:

˝Όλοι-γονείς και δάσκαλοι-νομίζουν

οτι τα παιδιά θα γίνουν, όπως εκείνοι τα θέλουν·

αυτά όμως γίνονται, όπως εκείνοι είναι˝.

Στη ροή των γενεών λοιπόν, ο γονιός θέλει δεν θέλει, με γνώση ή με άγνοια, είναι δάσκαλος των παιδιών του. Μάλιστα ο πρώτος και βασικός δάσκαλος, ως θεμελιωτής της προσωπικότητας του παιδιού του. Κι αυτό διότι διδάσκει με την παρουσία του, τη συμπεριφορά του, το παράδειγμά του, αφού όπως είπαμε το παιδί εγγενώς είναι μιμητικό. Εδώ όμως πρέπει να τροποποιήσουμε το λαϊκό γνωμικό  ˝ότι το μήλο πέφτει κάτω από τη μηλιά˝  λέγοντας ότι  ˝πέφτει κάτω σε μια από τις δύο μηλιές˝.

Διότι οι γονείς είναι δύο κι αν δεν έχουν εναρμονιστεί-πολύ συχνό φαινόμενο-ο ένας ως αρνητικό πρότυπο, μπορεί να ωθήσει το μήλο να πέσει κάτω από την άλλη μηλιά, ακόμη κι αν η φύση (π.χ. έλξη φύλων) είχε προορίσει διαφορετικά. Η δυναμική λοιπόν των σχέσεων μέσα στην οικογένεια, μπορεί να κάνει ώστε το ένα παιδί να ταυτιστεί π.χ. με τον αλκοολικό πατέρα και να γίνει αλκοολικός, ενώ το άλλο να στρατευθεί στον αντιαλκοολικό αγώνα, ταυτιζόμενο με την βασανισμένη μητέρα του. Αποτελεί κοινή εμπειρία των ψυχοθεραπευτών, να θεραπεύουν ψυχικές διαταραχές μικρών παιδιών, χωρίς καν ν’  ασχοληθούν με τα ίδια τα παιδιά, αλλά με τους γονείς τους, τροποποιώντας τη συμπεριφορά τους.

Αυτή λοιπόν τη μηχανική ροή των γενεών, με όλα τα δυσάρεστα επακόλουθα μεταβίβασης ανώριμων συμπεριφορών, μπορεί άραγε κάτι να την αλλάξει; Μάλιστα σήμερα, τον αιώνα της εύκολης μετάδοσης των πληροφοριών; Μα ακριβώς αυτός ο παράγοντας είναι που μεγενθύνει το πρόβλημα, αφού η εύκολη μετάδοση της πληροφορίας, αυξάνει την ανωριμότητα και απομακρύνει την αναζήτηση της γνώσης και της σοφίας που ωριμάζει την προσωπικότητα. Και πώς να γίνει αλλιώς, αφού θεωρούμε αυτονόητη την εκπαίδευση για να γίνει κάποιος υδραυλικός, αλλά όχι απαραίτητη για να γίνει κάποιος γονιός; Μια κοινωνία που σέβεται την ύπαρξή της, προσβλέποντας στο μέλλον της, πρέπει να σχεδιάσει ώστε η γενιά των παιδιών του Δημοτικού σχολείου, να αποτελέσει γενιά σωστών γονέων. Και σωστός γονέας είναι ο συναισθηματικά ώριμος.

Αφού λοιπόν προσδιορίζουμε την συγκεκριμένη παιδεία ως λύση στο πρωταρχικό αυτό πρόβλημα, είναι απαραίτητο να αναπτύξουμε όσο γίνεται περισσότερο, την έννοια του διπόλου μαθητής-δάσκαλος, αφού αυτό ταυτίζεται με το δίπολο γονέας-παιδί.

Ποιος είναι λοιπόν μαθητής και ποιος διδάσκαλος;

Μαθητής είναι όποιος ζητά να πάρει (να μάθει).

Διδάσκαλος αυτός που καλείται να δώσει (και μπορεί).

Για να αντιληφθούμε το ευρύτατο φάσμα στο οποίο εκτείνεται το δίπολο, φέρνουμε το απλοϊκά ακραίο παράδειγμα, ότι και μεταξύ δύο φιλενάδων που πίνουν τον πρωϊνό καφέ τους, εκείνη η οποία θέτει ένα ερώτημα, είναι η μαθήτρια αυτής, η οποία είναι σε θέση να της απαντήσει∙ και φυσικά την επόμενη στιγμή μπορεί να αλλάξουν οι ρόλοι, εάν τώρα την ερώτηση θέτει ο τέως δάσκαλος ως  νυν μαθητής, στον τέως μαθητή και νυν δάσκαλο εφόσον αυτός είναι σε θέση να απαντήσει στην ερώτηση. Φυσικά στο άλλο άκρο του φάσματος (της πλέον ώριμης-τέλειας σχέσης) ο μαθητής ζητά από τον δάσκαλο τον οποίο ο ίδιος επέλεξε, να του μεταγγίσει, την πληρο-φορία, τη γνώση, την εμπειρία, τη σοφία, τη θεωρία του με την μυητική δύναμη της Αγάπης, δηλαδή να κενωθεί εντός του-σαν συγκοινωνούντα δοχεία-, ώστε να ισοσταθμιστούν στο επίπεδο πλέον που προσδιορίζει την όντως φιλία, η οποία χαρακτηρίζεται από την ισοτιμία.

Αφού συνοπτικά μιλήσαμε για το δίπολο μαθητής-δάσκαλος, ας επεκταθούμε και σε ποιοτικά στοιχεία.

Όποιος ζητά είναι και ικανός να πάρει; κι εκείνος από τον οποίον ζητούν, είναι σε θέση να δώσει;

Εάν δεν υπάρχουν αυτές οι προϋποθέσεις, οι έννοιες του «Μαθητή»  και του  «Δασκάλου»  -όπως τουλάχιστον τις ορίζουμε-, δεν υφίστανται.  Για να ονομαστεί κάποιος μαθητής πρέπει να μπορεί να πάρει∙ διδάσκαλος δε, πρέπει να μπορεί να δώσει, αποκλειστικά σε υγκεκριμένη δυαδική σχέση. Έτσι, σε συγκεκριμένο δίπολο, εκτιμητής για την ύπαρξη μαθητού είναι ο δάσκαλος και για την ύπαρξη δασκάλου ο μαθητής. Τέτοιο μαθητή είχε υπ’ όψη του και ο σοφός Παροιμιαστής της Παλαιάς Διαθήκης όταν λέει: δώσε στον σοφό αφ-ορμή και θα γίνει σοφότερος.

Αν λοιπόν οι εκτιμήσεις τους είναι θετικές, δηλαδή του ενός (δασκάλου), ότι ο μαθητής διαθέτει την κεραία λήψεως στην οποία εκείνος εκπέμπει και του άλλου (μαθητή) ότι ο δάσκαλος εκπέμπει στη δική του συχνότητα, τότε το δίπολο μαθητής-δάσκαλος υφίσταται και λειτουργεί.

Φυσικά, δεν αποκλείουμε την δυνατότητα διορθωτικών δράσεων για την επίτευξη συντονισμού, αλλά απαιτούνται εκατέρωθεν δυνάμεις-όπως θα δούμε πιο κάτω-οι οποίες θα φέρουν υπομονή κι επιμονή καθώς θα απαιτηθεί αρκετός χρόνος και κόπος. Γίνεται νομίζω φανερό, ότι από την έννοια του μαθητή αποκλείουμε την οποιαδήποτε παθητικότητα.

Ο μαθητής έχει συγκεκριμένες ιδιότητες, δυνατότητες και χαρίσματα, με θεμελιώδες χαρακτηριστικό την συνειδητοποίηση της ύπαρξης σημαντικής ερωτικής ενέργειας, η οποία με την ανεύρεση του δασκάλου ήδη αρχίζει να αναλώνεται μετατρεπόμενη σε δύναμη. Ελπίζω επίσης να έγινε σαφές ότι από την έννοια του μαθητή, αποκλείω την μηχανιστική εγγραφή και αποθήκευση πληροφοριών (της οποίας την ύπαρξη παραδέχομαι, π.χ. ως υπνοπαιδεία, υποβολή κατά την ύπνωση, μάθηση  ″από στήθους″  κ.α.) διότι σ’ αυτές τις περιπτώσεις, απουσιάζουν οι παραπάνω ιδιότητες, τις οποίες καθορίσαμε απαραίτητες για την πλήρωση της έννοιας  ″μαθητής″.

Έτσι, για να χαριτολογήσουμε, σε καμμιά περίπτωση δεν θα ονομάζαμε μαθητή έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή, με όσες  ″μαθητικές″ ιδιότητες κι αν τον είχαμε προγραμματίσει. Επειδή όμως το παράδειγμα του υπολογιστή προσφέρεται για σύγκριση, ας ανοίξουμε μια παρένθεση, για να διευκρινίσουμε μερικές από τις ιδιότητες του χρήστη.

Ο χρήστης-και μάλιστα όσο νεότερος σε ηλικία ή αρχάριος είναι-φαίνεται να εκδηλώνει    ″ερωτική″ σχέση με τον υπολογιστή φθάνοντας στην εξάρτηση. Προσέξτε όμως παρακαλώ γιατί είναι λάθος ο χαρακτηρισμός  ″ερωτική″. Ο έρωτας οδηγεί τον μαθητή προς την ταύτιση και προοδευτικά προς την εξίσωση-ισοτιμία με τον δάσκαλο. Αρχικά ο μαθητής θέλει να γίνει σαν τον δάσκαλο και αργότερα να γίνει δάσκαλος. (Αρκετόν τω μαθητή ίνα γένηται ως ο διδάσκαλος αυτού Ματθ.: 10, 25) (← Κάντε κλίκ στον προηγούμενο σύνδεσμο για να δείτε το απόσπασμα της ευαγγελικής περικοπής). Κανείς χρήστης όμως κομπιούτερ, όσο  ″ερωτευμένος″ κι αν είναι με το μηχάνημά του, δεν θα επιθυμούσε να γίνει κομπιούτερ, όπως κανείς γεωργός που ήταν  ″ερωτευμένος″ με το βόδι του, ή είναι με το τρακτέρ του το οποίο τόσο ωραία του οργώνει το χωράφι του, θα ήθελε να γίνει βόδι ή τρακτέρ. Σχετικά δε με τον παράγοντα  ″κόπος″ που χαρακτηρίζει τον μαθητή, όχι μόνο δεν υπάρχει στις περιπτώσεις αυτές, αλλά αντίθετα, η χρήση των μέσων αυτών, αποβλέπει στην μείωσή του. Άρα πρόκειται για καθαρά ηδονιστική-εμπαθή σχέση, προσφέρει μόνο στο Εγώ, γι’ αυτό και οδηγεί στην εξάρτηση, όπως αναλυτικά θα δούμε και στο σχετικό κεφάλαιο παρακάτω.

Αντίθετα στην ερωτική διαδικασία, ακόμη και στον πρώτο αναβαθμό κατά τον Πλάτωνα, ο παρατηρητής της ωραίας μορφής ικανο-ποιείται (αισθάνεται ή και είναι ικανός να συνδεθεί με το ωραίο, μέσα από μία ισότιμη-ενάρετη διαλεκτική σχέση) γι’ αυτό και αποκλείεται να χρησιμοποιήσει τη μορφή εγωϊστικά, δηλαδή για προσπόριση ηδονής.

Κι ας έρθουμε τώρα στον Διδάσκαλο. Από την αρχή διευκρινίζουμε ότι, όντως διδάσκαλος, είναι μόνο ο δυνάμενος να αγαπά, καθώς και ότι καταστήσαμε σαφές, πως μιλάμε για την ιδανική λειτουργία της σχέσεως μαθητού-διδασκάλου. Αν όμως δεν μπορούμε να φανταστούμε το ιδανικό, πως είναι δυνατόν να το προσδιορίσουμε ως στόχο, ώστε με εφικτές προσπάθειες να το πλησιάσουμε;

Αφού λοιπόν απαραίτητη προϋπόθεση για την ιδιότητα του διδασκάλου είναι η ικανότητα να αγαπά, πως αυτή κατακτιέται; Όπως αναφέραμε νωρίτερα, ότι κατακτώνται οι αρετές, οι οποίες με τη σειρά τους ελκύουν τα χαρίσματα.

Άρα πρόκειται για κοινό στόχο όλων των ανθρώπων προκειμένου να γίνουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ και όχι μόνο των διδασκάλων, αφού το πιθανότερο είναι ότι ο κάθε άνθρωπος θα γίνει γονιός, άρα απριόρι (apriori) διδάσκαλος των παιδιών του. Και ποιο είναι το κύριο πρακτικό χαρακτηριστικό του; Ότι κατά πρώτο διδάσκει με το παράδειγμά του και κατά δεύτερο με τα λόγια του. Για να μπορέσει δε να διδάξει με το παράδειγμά του, πρέπει να γνωρίσει πρώτα ποιος είναι (γνώθι σαυτόν). Τότε θα γνωρίσει τον κοινό παρονομαστή όλων των ανθρώπων που ονομάζεται  ˝εγωϊσμός˝, αυτόν που καλείται από τον Χριστό να απαρνηθεί όταν τον διαπιστώσει, πράξη βέβαια που αντιστοιχεί με το βαρύ σταυρικό φορτίο.

(Ει τις  θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι. Ματθ.: 16, 24) (← Κάντε κλίκ στον προηγούμενο σύνδεσμο για να δείτε το απόσπασμα της ευαγγελικής περικοπής).

Εδώ ας επισημάνουμε τη διάκριση που κάνουμε, ότι απαρνούμαι κάτι που γνωρίζω, που κατέχω, ενώ αρνούμαι (λέω όχι) σε κάτι που δεν κατέχω και μου προσφέρεται.

Θα μας ρωτήσετε, δικαιολογημένα. Μήπως με κάποια παραδείγματα μπορούμε να καταλάβουμε και να εμπεδώσουμε καλύτερα όλα τα πολύ σημαντικά που είπαμε παραπάνω;

Βεβαίως! Έχουμε δύο παγκόσμια φωτεινά παραδείγματα διδασκάλων, τα οποία θα δούμε μέσα από το πρίσμα των προαναφερθέντων.

Το πρώτο είναι ο Σωκράτης, που τον γνωρίσαμε καλά μέσα από τον μαθητή του, Πλάτωνα.

Ποιος λοιπόν είναι ο Σωκράτης; Δεν θα μακρηγορήσουμε. Είναι ο οιονεί μαθητής καθώς μας λέει: ˝έν οίδα, ότι ουδέν οίδα˝, άρα όσο ζει, θα υπάρχουν άπειρα που δεν έχει γνωρίσει και θα  ˝γηράσκει αεί διδασκόμενος˝. Αλήθεια, ένα ουσιώδες χαρακτηριστικό του διδασκάλου είναι ότι παραμένει μαθητής. Γιατί διδάσκοντας, μαθαίνει από τον μαθητή του. Τον καταλαβαίνει γιατί δεν έχει απομακρυνθεί από τη θέση του μαθητή, μολονότι είναι διδάσκαλός του. Και πως αυτό; Από τους διαλόγους του, γνωρίζουμε ότι χρησιμοποιούσε τη μέθοδο που ονομάστηκε  ˝μαιευτική˝  καθώς το πρώτο που ζητούσε ήταν να μάθει πως σκέφτονταν οι άλλοι, ποιες ήταν οι απόψεις και οι πεποιθήσεις τους και μέσα από τα δικά τους δεδομένα να τους φέρει κοντά στην Αλήθεια. Έτσι έδειχνε ότι σέβεται τον άλλο, οι δε ρήσεις του που αναφέραμε, επιβεβαιώνουν ότι είχε αποβάλλει κάθε ίχνος εγωϊσμού. Πόσοι από τους γονείς συμπεριφέρονται έτσι στα παιδιά τους των οποίων βεβαίως-όπως είπαμε-είναι διδάσκαλοι; Μήπως σε κάθε περίπτωση, έχουν την ανάγκη να επιβεβαιώνουν την εξουσία τους πάνω σ’ αυτά, καθώς υποτάσσοντάς τα δικαιώνουν το εγώ τους, με βάση την ιδέα που έχουν για το σωστό γονιό;

Διδάσκαλος με εγωϊσμό, άρα χωρίς αγάπη, είναι διδάσκαλος μόνο κατ’ όνομα και όχι κατά την ουσία. Γι’ αυτό ας έρθουμε στο δεύτερο παράδειγμα που είναι και του τέλειου διδασκάλου, πρότυπο του κάθε ανθρώπου-διδασκάλου, αφού πρόκειται για τον Θεάνθρωπο διδάσκαλο, Ιησού Χριστό.

Πρώτα-πρώτα γνωρίζουμε, ότι τουλάχιστον με τον στενό κύκλο των δώδεκα μαθητών Του, ζούσαν μαζί μέρα-νύχτα τα τρία χρόνια της δημόσιας διδασκαλίας Του. Αντιλαμβάνεστε ότι πρώτα τον ζούσαν με όλες τις αισθήσεις τους να πράττει και μετά λεκτικοποιούσαν και απομνημόνευαν τα λόγια Του. Γνωρίζουμε επίσης από τους δύο αυτόπτες και αυτήκοους μαθητές Του-ευαγγελιστές, τον Ματθαίο και τον Ιωάννη, ότι ο μεν πρώτος αποτυπώνει την υποδειγματική διδασκαλία Του για τις ανθρώπινες διαπροσωπικές σχέσεις και έχουμε πολλά-θα αναφέρουμε λίγα-σημεία που ολοφάνερα αφορούν στον μαθητή και στον διδάσκαλο, ο δε δεύτερος (Ιωάννης), αποτυπώνει κυρίως την διδασκαλία Του, σε ότι αφορά στη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό, γι’ αυτό θα αναφέρουμε ένα μόνο αλλά καθοριστικό παράδειγμα έμπρακτης διδασκαλίας.

Λέει λοιπόν ο Ματθαίος, ότι τους είπε: 1) Μάθετε απ’ εμού, ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία (Ματθ.: 11, 29) (← Κάντε κλίκ στον προηγούμενο σύνδεσμο για να δείτε το απόσπασμα της ευαγγελικής περικοπής). Δεν τους λέει να είστε πράοι και ταπεινοί, αλλά προσέξτε με, δείτε με, ακούστε με και μάθετε από εμένα.

2) Γι’ αυτό και «δεν θα σωθεί όποιος με φωνάζει Κύριε-Κύριο, αλλά εκείνος που εκτελεί τις εντολές μου» (Ματθ.: 7, 21-24) (← Κάντε κλίκ στον προηγούμενο σύνδεσμο για να δείτε το απόσπασμα της ευαγγελικής περικοπής).

3) Άφετε τα παιδία και μη κωλύετε αυτά ελθείν προς με∙ των γάρ τοιούτων εστίν η βασιλεία των ουρανών (Ματθ.: 19, 14-15) (Πρβλ. και 18, 1-6) (← Κάντε κλίκ στους προηγούμενους σύνδεσμους για να δείτε τα αποσπάσματα της ευαγγελικών περικοπών). Όταν οι μαθητές Του εμπόδιζαν τα παιδιά να τον ενοχλήσουν, τους είπε τα παραπάνω. Το παιδί είναι πρότυπο μαθητού, διότι διαθέτει την αυθεντική ταπεινοφροσύνη της ηλικίας του, αφού είναι αυτονόητη η άγνοιά του. Πόσοι από τους γονείς δέχονται ευχαρίστως τις «ενοχλήσεις» των αποριών των παιδιών τους και πόσοι δάσκαλοι αποδέχονται την αυτονόητη άγνοιά τους, υποδεικνύοντας και επιβραβεύοντας την διατύπωση και των πλέον «ανόητων» αποριών, ώστε να μην υπάρχει μαθητής που να φοβάται να «σηκώσει το χέρι του»;

4) Γι’ αυτό και τους λέει: «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι (ταπεινόφρονες) ότι αυτών εστίν η βασιλεία των ουρανών» (Ματθ.: 5, 3) (← Κάντε κλίκ στον προηγούμενο σύνδεσμο για να δείτε το απόσπασμα της ευαγγελικής περικοπής).

5) Να, και η πρακτική και ανυπέρβλητης δύναμης οδηγία προς τον κάθε μαθητή: Αιτείται, και δοθήσετε υμίν, ζητείται, και ευρήσετε, κρούετε, και ανοιγήσετε υμίν· πας γάρ ο αιτών λαμβάνει και ο ζητών ευρίσκει, και τω κρούοντι ανοιγήσετε (Ματθ.: 7, 7-9) (← Κάντε κλίκ στον προηγούμενο σύνδεσμο για να δείτε το απόσπασμα της ευαγγελικής περικοπής).

Η οδηγία απευθύνεται ξεχωριστά στην κάθε μία από τις τρείς υποστάσεις της ανθρώπινης ψυχής (εικόνας του Θεού): Ζητάτε (με την καρδιά, το συναίσθημα, σαν επαίτης-ζητιάνος σε ανάγκη) και θα σας δοθεί. Ερευνάτε (με τη δύναμη της λογικής σας) και αυτό που ψάχνετε θα το βρείτε. Κτυπάτε (με τη δύναμη της βουλήσεως σας) την οποιαδήποτε πόρτα και θα σας ανοιχθεί. Διότι καθένας που ζητά λαμβάνει και καθένας που ερευνά βρίσκει και εις εκείνον που κτυπά θα του ανοιχθεί η πόρτα.

Και ας τελειώσουμε με το καθοριστικό και ανυπέρβλητο παράδειγμα συμπεριφοράς διδασκάλου, που αποτύπωσε ο Ιωάννης: «Έβαλε νερό στη λεκάνη και άρχισε να πλένει τα πόδια των μαθητών Του». Ο Πέτρος λέγει: «δεν θα μου πλύνεις τα πόδια ποτέ» και ο Διδάσκαλος: «Εάν δεν σε πλύνω, δεν έχεις θέση μαζί μου». Και τότε ο Πέτρος: «Κύριε, όχι μόνο τα πόδια, αλλά και τα χέρια και το κεφάλι» (Ιωάν.: 13, 5-10) (← Κάντε κλίκ στον προηγούμενο σύνδεσμο για να δείτε το απόσπασμα της ευαγγελικής περικοπής). Και τελειώνει ο Χριστός: «με φωνάζετε ″ο Διδάσκαλος″ και ″ο Κύριος″. Εάν λοιπόν εγώ ο Κύριος και ο Διδάσκαλος, έπλυνα τα πόδια σας, παράδειγμα σας έδωσα για να κάνετε κι εσείς, καθώς σας έκανα εγώ». (Ιωάν.: 13, 13-15) (← Κάντε κλίκ στον προηγούμενο σύνδεσμο για να δείτε το απόσπασμα της ευαγγελικής περικοπής).

Πόσοι γονείς, ακόμη και αντιλαμβανόμενοι τα λάθη που κάνουν προς τα παιδιά τους, έχουν τη δύναμη να ζητήσουν τη συγγνώμη τους, διδάσκοντάς τους έμπρακτα την ταπεινοφροσύνη;

Έτσι, οι τελευταίοι θα γίνουν πρώτοι, και οι πρώτοι τελευταίοι (Ματθ.: 20, 16) (← Κάντε κλίκ στον προηγούμενο σύνδεσμο για να δείτε το απόσπασμα της ευαγγελικής περικοπής). Δεν χρειαζόμαστε λοιπόν περισσότερες και εγκυρότερες διαβεβαιώσεις, για τις ιδιότητες-χαρακτηριστικά του μαθητή και του διδασκάλου. Με δυο λόγια, μαθητής είναι αυτός που εμφορείται από Έρωτα (εραστής), ερασμίου διδασκάλου, ο οποίος διδάσκαλος είναι σε θέση ως αγαπών, να τον οδηγήσει στην τελειοποίηση την οποία αποζητά ο μαθητής.

«Έσεσθε ουν υμείς τέλειοι, ώσπερ ο πατήρ υμών ο εν τοις ουρανοίς, τέλειος εστίν» (Ματθ.: 5, 48) (← Κάντε κλίκ στον προηγούμενο σύνδεσμο για να δείτε το απόσπασμα της ευαγγελικής περικοπής).

Τίποτε λοιπόν, περισσότερο εράσμιο (ερωτεύσιμο) από το Θεό· και κανείς αγαπών, περισσότερο από τον Θεό, αφού-κατά τον Ιωάννη τον Ευαγγελιστή-Ο Θεός, είναι η Αγάπη.

Πόσο κρίμα αλήθεια, που σε λίγα θεολογικά κείμενα γίνεται αναφορά στον (Θείο) έρωτα· κι εδώ πρέπει να αντιληφθούμε την καταχρηστική επιθετοποίηση του ουσιαστικού Θεός, από φόβο μήπως παρερμηνευθεί η έννοια έρωτας, ενώ θα έπρεπε ως έρωτα να θεωρούμε μόνο την προς θέωση (τελειοποίηση) ροπή του ανθρώπου.

Αυτό ο Χριστός μας το δίδαξε έμπρακτα επί του Σταυρού. Αντιλαμβανόμαστε ότι ο Σταυρός έγινε όργανο βασανισμού-εκτέλεσης, με πρότυπο το ανθρώπινο σώμα με τα χέρια ανοιχτά και φυσικά δεν έγινε το σώμα μας με πρότυπο τον σταυρό. Έτσι η ουσία βρίσκεται στον σταυρό του ανθρώπινου σώματος του Θεανθρώπου Χριστού, όπου ο κάθετος άξονας του κορμού, συμβολίζει την ανθρώπινη φύση-υπόστασή Του, του Ύψιστου εραστή, που ενώνει την Γή με τον Ουρανό, τον άνθρωπο με τον Θεό και σφραγίζεται με τα λόγια Του: «… ειδώς ο Ιησούς ότι πάντα ήδη τετέλεσται…έλαβε το όξος και είπε: τετέλεσται!» (Ιωαν.: 19, 28-30) (← Κάντε κλίκ στον προηγούμενο σύνδεσμο για να δείτε το απόσπασμα της ευαγγελικής περικοπής). Ολοκλήρωσε, εκπλήρωσε το θέλημα του Θεού-Πατρός, υπακούοντας μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρικού! (Φιλιπ: 2, 8) (← Κάντε κλίκ στον προηγούμενο σύνδεσμο για να δείτε το απόσπασμα της ευαγγελικής περικοπής), λέγοντας: «Πατέρα στα χέρια Σου παραδίδω το πνεύμα μου» (Λουκά: 23, 46) (← Κάντε κλίκ στον προηγούμενο σύνδεσμο για να δείτε το απόσπασμα της ευαγγελικής περικοπής), ενώ ο οριζόντιος άξονας των χεριών σε έκταση συμβολίζει την Θεϊκή φύση-υπόστασή Του, καθώς η ανοιχτή αγκαλιά, σωματικό σύμβολο αγάπης, αγκαλιάζει όλο τον κόσμο και τους σταυρωτές Του, καθώς λέει: «Πάτερ άφες αυτοίς· ού γαρ οίδασι τι ποιούσι» (Λουκά: 23, 34) (← Κάντε κλίκ στον προηγούμενο σύνδεσμο για να δείτε το απόσπασμα της ευαγγελικής περικοπής). (Αυτό το αγκάλιασμα του κόσμου, το αποδίδει υπέροχα ο πίνακας του Εσταυρωμένου του Salvador Dali).

Ο Θεάνθρωπος Χριστός λοιπόν, πρότυπο Ύψιστου Μαθητού του Θεού, ως άνθρωπος, (πάντα α ήκουσα παρά του Πατρός μου εγνώρισα υμίν (Ιωάν.: 15, 15) (← Κάντε κλίκ στον προηγούμενο σύνδεσμο για να δείτε το απόσπασμα της ευαγγελικής περικοπής) και Ύψιστος Διδάσκαλος των ανθρώπων, ως Θεός λέγοντας: «το έργον ετελείωσα ο δεδωκάς μοι ίνα ποιήσω, ίνα ώσι εν καθώς Υμείς, ίνα ώσι τετελειωμένοι εις εν» (Ιωάν.:17, 5-23) (← Κάντε κλίκ στον προηγούμενο σύνδεσμο για να δείτε το απόσπασμα της ευαγγελικής περικοπής).

Για να δείτε το επόμενο κεφάλαιο της σελίδας μας κάντε  «κλίκ»  στον παρακάτω σύνδεσμο  «Σχέσεις αδελφών»  ή επιλέξτε την κατηγορία από το αρχικό μενού.

Σχέσεις αδελφών 

Άδεια Creative Commons

Τα κείμενα της ιστοσελίδας βασίζονται στο βιβλίο: «Η οδός επανόδου στον Έρωτα, στην Αλήθεια, στη Ζωή, στην Αγάπη» του Ψυχιάτρου-Ψυχοθεραπευτού Στρατή Γ. Οικονόμου, το οποίο είναι κατοχυρωμένο με ISBN 960 220 058 8. Οποιαδήποτε εμπορική χρήση,αντιγραφή ή τροποποίηση διώκεται από το νόμο.

Το βιβλίο «Η οδός επανόδου στον Έρωτα, στην Αλήθεια, στη Ζωή, στην Αγάπη» του  Στρατή Γ. Οικονόμου διέπεται από την άδεια Creative Commons Αναφορά προέλευσης-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Μη εισαγόμενο .

Δικαιώματα πέρα από τα πλαίσια αυτής της άδειας ενδεχομένως να είναι διαθέσιμα στο gnothisafton.wordpress.com.

Copyright © 2010

Με την επιφύλαξη κάθε δικαιώματος.

Protected by Copyscape Online Infringement Detector

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s